چشمم ، دچار پنجره ام ، روح بی سرم

وقتی درون منظره ات دست می برم

خوابم ، عذاب خاطره هایی که نیستی

تلفیق بین نیستی و نیست باورم

دستی ، که لحظه لحظه به تصویر می کشد

هر شب کنار پنجره مرگ  مصورم

آنقدر زخمی ام ، که دیگر نمانده است

جایی برای آمدنِ زخم دیگرم

زخمی   ورایِ سیطره ی درد بیکسی

دردی برای پیکره ی زخم پرورم

              ***

خورشیدِ چند فرسخِ پشتِ کدام کوه

دیگر بسوز هر شبِ دردِ مکررم

حرفی بزن سکوت غزل را تمام کن

حرفی نداشت آینه ای در برابرم