غزلی بین راهی تقدیم به ...

برای گفتن ناگفته ها صدایم کو؟

گشایشی که برآید از این دعایم، کو؟ 

برای رفتنم از دستهای بی برگشت

بگو که وسعت آغوش انزوایم کو؟ 

 چه رفته است بر این پا که ردپایم نیست؟

کجای راه تو را اشتباه....؟پایم کو؟ 

قبول، عشق به فرجام پوچ محکوم است

ولی بگو که در این راه ابتدایم کو؟ 

رسالتم که به پا خیزم از برایت کی؟

وآتشی که برانگیزی از برایم کو؟ 

 به من بگو که چه بر روزگارم آمده است

درون غربت پس کوچه ها خدایم کو؟ 

غریبه نیستم اما غریب خواهم مرد

نپرس و هیچ نگو تکه تکه هایم کو؟